Monthly Archives: Wrzesień 2015

Jeśli dziecko silnie reaguje na program telewizyjny poświęcony zabójstwom małych chłopców lub dziewczynek, dodałbym „niektórzy ludzie byli tak źle traktowani, kiedy byli dziećmi, że teraz chcą krzywdzić innych — nie tylko dzieci, także dorosłych”. Rodzice powinni sobie uświadomić, że dziecko prawie że zniewolone lub napastowane w bardziej agresywny sposób, zawsze ma poczucie winy. Powinno się więc zrobić wszystko, aby to poczucie zmniejszyć do minimum. Można powiedzieć, że „to przecież wcale nie twoja wina. Nie chciałeś, aby on to zrobił. On był zły. Zachowywał się nienormalnie”.  Nie powinno się udawać, że nic się nie stało; może to być odebrane przez dziecko, że stała się rzecz zbyt straszna, aby o tym mówić. Jednocześnie nie należy zachowywać się tak, jakby stała się jakaś straszna tragedia, gdyż dziecko może nigdy nie przestać cierpieć z tego powodu.

Warto jest zapewnić sobie i dziecku pomoc przychodni rodzinnej, agencji, która specjalizuje się w urazach na tle seksualnym, lub agencji społecznej zajmującej się sprawami rodzinnymi. Dalekosiężnym rozwiązaniem wszelkiego rodzaju przemocy wobec dziecka, łącznie z wykorzystywaniem seksualnym, jest wychowywanie przyszłych poko­leń w takiej atmosferze, aby wyrastały na lepszych dorosłych — rodziców, nauczycieli i ludzi — niż ci, którzy żyją obecnie. Innymi słowy — w świecie, w którym jest mniej niż obecnie przemocy w stosunku do dorosłych i dzieci. Powinniśmy wierzyć, że możemy stać się lepszym społeczeństwem, jeśli będzie­my zdawać sobie sprawę z problemów i pracować nad nimi. Wszystkie szkoły muszą być miejscami tak przyjacielskimi i twórczymi, jak najlepsze z tych, które widziałem. Wszyscy powinniśmy się oduczyć kar ciele­snych. Powinniśmy się domagać inspirujących programów telewizyjnych i fil­mów zamiast tych, które demonstrują sceny przemocy. Powinniśmy mieć lepszą służbę społeczną, aby uratować te dzieci, które są obecnie zaniedbywane i bite, aby takie wzorce zachowań nie przechodziły na następne pokolenia.

Na początku chciałbym omówić zagadnienie utożsamiania się chłopca ze swoim ojcem, gdyż jest to najsilniejszy mechanizm kształtujący charakter dziec­ka płci męskiej. Muszę także wspomnieć o romantycznym przywiązaniu dziew­czynki do ojca, gdyż jest to podstawa jej przyszłego stosunku do całej płci męskiej. Dzieci — w odniesieniu do obu wymienionych spraw — w znacznie szerszym zakresie kształtuje osobowość ojca, jego charakter i słowa. Dawniej uważano, że dziewczęta i chłopcy dojrzewają emocjonalnie do roli kobiety lub mężczyzny w sposób zgodny ze swoją naturą — kierowane wrodzo­nym instynktem.  Obecnie wiemy jednak, że gruczoły, instynkt i wrodzony temperament odgrywają tylko częściową rolę w tym procesie.